شنبه, 29 مهر 1396
رسول سعيدي‌زاده

رسول سعيدي‌زاده

پست الکترونیکی: این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید
سه شنبه, 19 فروردين 1393 ساعت 09:22

آیت الله سید محمدتقی معصومی اشکوری

سید محمدتقی حسینی اشکوری ابن محمدعلی ابن معصوم ابن میر جعفر ابن سید محمد ابن میر محمدسعید ابن میر سنجر نسامیر کوهی دیلمی (زنده در حدود 1050ق)؛ از علماء و عرفاء و اوتاد عصر خود بود. جد وی ابتداء در روستای نسامیر دیلمان استان گیلان می زیست و سپس به روستای کیا رمش بخش رحیم آباد رودسر استان گیلان که به منطقه اشکور (اشکورات) معروف است، رفت.
سید محمدتقی اشکوری در سال 1311ق/ 1273ش چشم به جهان گشود و در سال 1323ق به عراق سفر کرد و مشغول تحصیل علوم دینی شد و در سال 1348ق به وطن بازگشت. کتاب «دو چوب و یک سنگ» که یک کتاب جنگ بوده و حالت کشکولی دارد، را در سال 1353ق نوشت. این کتاب با نام کامل آن «دو چوب و یک سنگ: مشتمل بر تقریرات مهمه و قضایای شیرین و حاوی معانی شامخه و بلند»، اولین بار در 159 صفحه در سال 1341ش در قم به چاپ رسید و سپس دوباره با ویرایش محمد مهدی مرتضوی لنگرودی و گردآوری جعفر سعیدی دو جلد در یک مجلد در سال 1383ش در تهران به توسط نشر سایه منتشر شد.
از نصایح اوست:
در ساعات زندگانی خود مواظب باش، بسا عبادت های انسانی در اثر خوشحالی است که در قلب خطور می کند و بسیار شباهت دارد به آرزوی اخروی، در حالی که از امور دنیاست. وی هم چنین معتقد است که محرمانه کاری با خدا مطلوب حق تعالی بوده و باعث استجابت دعا است.
آیت الله سید محمد تقی معصومی اشکوری، عمر کوتاهی داشت و در سال 1356ق/ 1316ش چشم از جهان فرو بست و پیکرش بعد از انتقال به مشهد، در بوستان بهشت خیابان شهید مفتح (گورستان گلشور طلاب) این شهر به خاک سپرده شد. مدفن وی امروزه مزار عام و خاص است.

*منابع:
معصومی اشکوری، محمدتقی، دو چوب و یک سنگ، ص 111؛ جلالی، غلامرضا، «معصومی اشکوری، محمدتقی»، مشاهیر مدفون در مشهد و حومه، ص272-273؛ ارگانی حائری، محمود، خاندان ارگانی، ص154- 155؛ «دو چوب و یک سنگ»، سازمان اسناد و کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران، www.opac.nlai.ir ، تحقیقات میدانی.

 

یکشنبه, 05 آبان 1392 ساعت 15:08

امامزاده هاشم رشت

بقعه امامزاده هاشم واقع در30 کیلومتری جنوب رشت و سر راه رشت به قزوین قرار دارد. در باره سلسله نسب صاحب بقعه چند قول است که در اینجا به ترتیب ذکر می شود:
الف- از نوادگان امام موسی کاظم(ع)است ؛ اما این قول فاقد دلیل بوده و مبنای آن، گفتار عامه مردم است که هر امامزاده ای در کشور ایران را از فرزندان و یا نوادگان امام موسی کاظم(ع) می دانند.
ب- از نسل محمد حنفیه ابن علی ابن ابی طالب(ع) می باشد. این قول که اولین مرتبه به وسیله صاحب کتاب کشکولی«جنگ نامه سید جلال الدین اشرف» گفته شد، امروزه بین مردم محلی استان گیلان مشهور بوده و نویسندگان متاخر هم آن را بدون هر گونه تحقیقی نقل می کنند.
ج- وی سید الامام ابو هاشم الدیلمی التنهجانی زیدی، است که در اوائل قرن پنجم هجری قمری به دست اسماعیلیه الموت کشته شد. در صورتی که تطبیق شخصیت مدفون در بقعه امامزاده هاشم، بر ابوهاشم دیلمی مشکل است. زیرا سید مذکور اگرچه دیلمی بوده و ناحیه فعلی امامزاده هاشم رشت نیز در قدیم از جمله مناطق دیلم شمرده می شد، ولی پسوند تنهجانی دلالت بر آن دارد که وی در تنهجان تنکابن می زیست و بر حسب ظاهر هم باید در همان جا فوت کرده است. البته این احتمال هم داده می شود که مزار روستای ورازگاه سنگر رشت، از آن همین سید تنهجانی باشد.
د- وی ابو هاشم علی حسنی بوده و شجره نامه اش عبارت است از:  ابو هاشم علی بن ابی عبدالله محمد میان کلاه بن علی بن سلیمان بن القاسم الرسی بن ابراهیم طباطبا بن اسماعیل دیباج بن ابراهیم الغمر بن حسن المثنی بن امام حسن المجتبی(ع) .
اگرچه تطبیق ابوهاشم علی حسنی، بر سید ابو هاشم دیلمی تنهجانی بدون مدرک است، ولی تا زمانی که به سند تازه ای دست نیافتیم، می توان این نظر را به طور موقت پذیرفت.
رسول سعیدی زاده

 نسب سادات طالقان و شجره نامه آیت الله سید محمود علایی طالقانی(1289- 1358ش)
        طالقان يا شهرك، كه به تازگي مركز شهرستان طالقان استان البرز ايران گرديده است، تا چند ماه پيش منطقه و بخشي از شهرستان ساوجبلاغ استان تهران شمرده مي شد. اين شهر در منطقه اي ييلاقي در ميان رشته كوه البرز و در 120 كيلومتري شمال غربي تهران قرار گرفته است. شهر طالقان از به هم پيوستن چهار منطقه به نام هاي شهرك، گلينك، كولچ و پرده سر تشكيل شده است كه شهرك به عنوان هسته اصلي آن مي باشد. شهر طالقان گاهي شهرك نيز ناميده مي شود .
       درباره انساب سادات طالقان دو نظريه وجود دارد: بنابر قولی اولين شخصيت از سادات كه در طالقان مقيم شد، سيد علاءالدين مرتضي (متوفي 470ق) فرزند فخرالدين حسن الاكبر است . سيد علاءالدين مرتضي از سادات حسيني و از نوادگان حسين اصغر فرزند گرامي امام علي سجاد(ع)      مي باشد. به تصريح منابع انساب سادات، اجداد سيد علاءالدين مرتضي تا چند نسل، همگي از ملوك ري بودند و سيد علي كياكي جد اعلايش كه در ورامين بود نيز از ملوك ري شناخته مي شد. سلسله نسب سيد علاءالدين مرتضي با 17 واسطه به امام زين العابدين (ع) مي رسد.
        بنابر قول معروف؛ سادات حسيني طالقان از نسل احمد بن علي بن محمد باقر(ع) مدفون در محله حسن آباد شهر اصفهان محسوب مي شود. امامزاده سيد ناصرالدين (نصيرالدين) مدفون در خيابان خيام، شهر تهران از نوادگان اوست. امامزاده قاسم مدفون در شميران تهران نيز از نوادگان سيد ناصرالدين است و سيد شرف الدين محمد (زنده در نيمه قرن 9 هجري قمري) مدفون در اورازان طالقان نيز از نسل همين سيد ناصر الدين تهران شمرده مي شود .
         نتیجه: نظریه اول مستند بر منابع انساب سادات و بعضی وقایع تاریخی است؛ ولی نظریه دوم بر شهرت و گواهی علمای اعلام متکی می باشد. ظاهراً نظریه اول از قوت بیشتری برخوردار بوده و این احتمال است که با ادامه دادن سلسله نسب نوادگان سید علاءالدین مرتضی به نسب صحیح این خاندان بزرگ رسید.
        شجره نامه آیت الله سید محمود علایی طالقانی(1289- 1358ش) که بر طبق نظریه دوم است: سید محمود بن سید ابوالحسن(1278 – 1350ق) بن سید محمود (سید آقا) (متوفی 1310ق) بن سید معصوم (نقیب السادات) بن سید قاضی سلیم بن سید محمد جعفر بن سید قاضی نجم الدین محمود (مدفون در یرک الموت) بن سید علاءالدین بن سید جلال الدین (متوفی 978ق و جد مشترک سادات طالقانی) بن سید معزالدین (عزالدین) بن سید شرف الدین محمد بن سید علاءالدین بن سید علی بن سید محمد تقی (تقی الدین) بن سید نظام الدین (کمال الدین) بن سید حسین بن سید علی بن سید محمد(محمد باقر) بن سید احمد (جمال الدین) بن سید جعفر (محمد جعفر) بن سید فضل الحق(سید فاضل) بن سید علاءالدین مرتضی بن سید زین الدین بن سید بهاءالدین بن سید شمس الدین بن سید حسین بن سید قاسم (مدفون در شمیران) بن سید یوسف بن سید عزالدین بن سید ناصرالدین (نصیرالدین، مدفون در شهر تهران) بن عبدالشاعر بن محمد الفقیه بن احمد (مدفون در محله حسن آباد اصفهان) بن علی بن امام محمد باقر(ع) .

رسول سعیدی زاده

حجتالاسلام و المسلمین سید مصباح عاملی فرزند سید ابوطالب، در سال 1330ش در شهر مشهد به دنیا آمد. علوم حوزوی را در نزد اساتید حوزه علمیه مشهد مقدس آموخت. مقدمات و سطح و خارج فقه و اصول را نزد محمد تقی ادیب نیشابوری، ابو معین حجت هاشمی، محمد باقر واعظی، میرزا حسن صالحی، عباس واعظ طبسی، رجب علی رضا زاده، میرزا محمد اشکذری، میرزا جواد آقا تهرانی، میرزا علی فلسفی، سید حسن مرتضوی و سید علی خامنه ای آموخت.

        سیدمصباح عاملی همزمان با فراگیری علوم حوزوی،خود مشغول به تدریس مقدمات حوزوی گردید. ادبیات عرب، منطق، فقه و اصول، و دروس جنبی مانند تفسیر و نهج البلاغه و هم چنین معارف اسلامی از جمله درس هايی بود که بارها برای طلاب حوزه علمیه مشهد بیان نمود. وی در سال های 1365 و 1367ش از اساتید معروف مشهد درس اصول فقه محمد رضا مظفر بود. در مدرس مدرسه سلیمانیه واقع در محل قدیم آن، طلبه های بسیاری در درس جلدین اصول فقه مظفر وی شر کت می کردند. قرائت دقیق متن و ترجمه آن و سپس توضیح ساده و دقیق مطلب از ویژگی خاص او بود که موجب جذب طلاب به این درس می شد. مولف این سطور خود در خلال سال های 1366 و 1367ش در درس اصول فقه مظفر او شرکت و شاهد استقبال طلاب به درس و بحث او بوده ام.

     سیدمصباح عاملی، را باید استادی مهربان، متخلق به اخلاق اسلامی و انقلابی دانست. او علاوه بر تدریس در حوزه علمیه مشهد مقدس، سالها ریاست نهضت سوادآموزی خراسان رضوی را برعهده داشت. امروزه وی در کنار سرپرستی مجله وزین  «اندیشه حوزه» تدریس فقه و اصول فقه در حوزه و دانشگاه علوم اسلامی رضوی را انجام می دهد.

      ازمقالات او میتوان به: روشنفکری، مدرنیته و عقلانیت اسلامی (اندیشه حوزه، 1379ش، ش23)؛ راهبردهای علمی وحدت حوزه دانشگاه (اندیشه حوزه، 1374ش،ش2)؛ واکاوی ریشه های پیام نهضت خدمت رسانی (اندیشه حوزه، 1382ش، ش43و44)؛ ضرورت تبیین جامعه ی دینی (اندیشه حوزه، 1384ش، ش54)؛ واکاوی ریشه های پیام جهاد اقتصادی، کتاب جهاد اقتصادی از انتشارات دانشگاه علوم اسلامی رضوی)؛ و چندین سرمقاله نام برد.

دوشنبه, 24 تیر 1392 ساعت 11:20

آیت الله سید عزالدین محمد زنجانی

خاندان زنجانی از سادات حسینی و در اصل از روستاهای طارم زنجان می باشند. جد آنان میرزا محمد ( متوفی 1269ق ) فرزند سید ابوالقاسم طارمی در  نیمه قرن سیزده هجری قمری در زنجان می زیست و از اعلام با نفوذ آن شهر بود. میرزا عبدالواسع زنجانی اولین شخصیت علمی این خاندان است. وی امامت جمعه زنجان را داشت.[1]

       سید عزالدین محمد زنجانی فرزند سید محمود امام جمعه؛ فقیه, عالم دینی و مرجع تقلید معاصر.

        سید عزالدین در سال 1340 ق/ 1300 ش در شهر زنجان به دنیا آمد. مقدمات و سطح و مقداری از خارج را نزد پدر و شیخ حسین دین محمدی و شیخ عبدالکریم خوئینی زنجانی فرا گرفت. در سن 21 سالگی به قم رفت و در درس خارج فقه و اصول سید محمد حجت کوه کمری, سید صدرالدین صدر, سید احمد خوانساری و آیت الله بروجردی حاضر گردید و سپس معقول را نزد امام خمینی (ره) و علامه محمد حسین طباطبائی طی نمود وَ آن گاه به نجف اشرف رفت و از حوزه درس سید عبدالهادی شیرازی, سید ابو القاسم خویی و سید حکیم استفاده کرد. اما بر اثر کسالت شدید پدرش مجبور به عزیمت به زادگاه خود گردید.سید عزالدین محمد پس از مراجعت به زنجان, به امر پدر مسئولیت اداره مدرسه و مسجد جامع زنجان را پذیرفت. وی جزو اولین کسانی است که مرجعیت و رهبری امام خمینی (ره) را مورد حمایت قرار داد.

         در سال 1342 ش به همراه عده ای از علما مانند شهید مرتضی مطهری, ناصر مکارم شیرازی, حسین لنکرانی، سید عبدالکریم هاشمی نژاد, فلسفی و دیگران دستگیر شد. در شب احیای ماه رمضان سال 1347 ش به مسببین بی حجابی تاخت وآنان را نفرین نمود که در نتیجه مورد تعقیب ساواک قرار گرفت. در سال 1350 ش به مناسبت مراجعت شاه، سخنرانی تندی بر علیه نظام شاهنشاهی کرد. وی بر اثر مخالفت با رژیم طاغوت مجبور به اقامت در مشهد گردید. پس از پیروزی انقلاب اسلامی, به دعوت رهبر فقید انقلاب, امامت جمعه و نمایندگی ولی فقیه در استان را برعهده گرفت. او یکبار مورد سوء قصد قرار گرفت و جان سالم به در برد.

         از آثار علمی او: تقریرات اصول آیت الله بروجردی؛ شرح خطبه حضرت زهرا (ع)؛ راه رستگاری؛ معیار الشرک فی القرآن؛رساله عملیه و غیره است.از آثار اجتماعی او : تأسیس کتابخانه به سبک جدید, مساجد گوناگون و تشکیل انجمن های تبلیغی است.

       سید عزالدین محمد فعلاً در مشهد علاوه بر امامت جماعت مسجد امام صادق (ع)، به تدریس و بحث در سطح عالی فقه و اصول مشغول است. شاگردان وی هر یک دارای مناصب علمی و سیاسی درمشهد و سایر نقاط کشور هستند.

        فوت سید عزالدین محمد در صبح روز 24 اردیبهشت سال 1392 شمسی، مصادف با روز شهادت امام علی نقی هادی(ع) واقع شد. پیکرش را پس از تشییع با شکوه در روز پنج شنبه 26 اردیبهشت، در حرم مطهر رضوی به خاک سپردند.

       سید محمد حسینی از فضلا و عالمان دینی از جمله فرزندان  اوست.

منبع: خاندان های معروف سادات ایران، صفحه 6-105. 



[1] - طبقات اعلام الشیعة (الکرام البررة ) 2/ 804؛ المآثر و الآثار / 164 ؛ ریحانة الادب 2 / 387.

 http://sawad-azam.persianblog.ir/

چهارشنبه, 11 ارديبهشت 1392 ساعت 07:41

آخرین آمار رسمی جمعیت سادات ایرانی

     هم اکنون جمهوری اسلامی ایران بیش از 76 میلیون نفر جمعیت دارد که از این تعداد بیش از 6 میلیون نفر سادات بنی الزهرا هستند. از این تعداد سادات 3 میلیون و 111 هزار نفر مرد و 2 میلیون و 666 هزار نفر خانم هستند، و هم چنین 550 هزار نفر فرزندان سیده داریم که در شناسنامه‌های برخی از این افراد با عنوان میرزا یاد می‌شود.

        استان تهران با 12میلیون نفر جمعیت، بیش از یک میلیون نفر که در واقع بیشترین تعداد از سادات کشور هستند را در خود جای داده است .و مازندران با 3 میلیون نفر جمعیت و حضور 600 هزار نفر از سادات را در رتبه دوم کشور و خراسان رضوی با 600 هزار نفر، اصفهان با 520 هزار نفر، خوزستان با 440 هزار نفر، فارس با 340 هزار نفر، گیلان با 319 هزار نفر، آذربایجان شرقی با 200 هزار نفر، یزد و قم نیز با 180 هزار نفر از سادات در رتبه‌های سوم تا دهم قرار دارند.

         از لحاظ تراکم سادات، به ازای هر هزار نفر بیشترین تعداد سادات در مازندران حضور دارند. در مازندران به ازای هر هزار نفر، 192 نفر سادات دارد که 19 درصد جمعیت این منطقه را تشکیل می‌دهند. یزد و کهگیلویه و بویراحمد در رتبه‌های دوم و سوم از لحاظ تراکم سادات بوده و در استان قم به ازای هر هزار نفر، 140 سادات دارد که رتبه چهارم کشوری را از آن خود کرده است. (به نقل از: ناظمی اردکانی رئیس سازمان ثبت احوال کشور)

 

منبع: سایت تابناک: ۱۱ ارديبهشت ۱۳۹۲

 

شنبه, 07 ارديبهشت 1392 ساعت 11:59

آیت الله سید جواد فقیه سبزوارى (ره)

       آیت الله سید جواد فقیه سبزواری فرزند آیت الله میرزا حسین فقیه سبزواری(1309-1386ه.ق) و نوه آیت الله میرزا موسی حسینی(1265-1337ه.ق)، در هفتم ربیع الاول 1349 ه.ق/ 1309ه.ش در شهر مشهد به دنیا آمد. مقدمات حوزوی را در مدرسه محمدیه سعادت فرا گرفت. ادبیات عرب را نزد ادیب نیشابوری و شرح لمعه را نزد آیات میرزا احمد مدرس یزدی و رسائل و مکاسب و کفایه را نزد شیخ هاشم قزوینی و فلسفه را نزد شیخ محمد رضا کلباسی از اساتید بلند پایه حوزه علمیه مشهد مقدس آموخت. او خارج فقه و اصول را نزد پدرش به پایان رساند و توانست از پدر خود و سایر مراجع اجازه اجتهاد بگیرد.

      آیت الله سید جواد فقیه سبزواری در حوزه علمیه مشهد، دوره سطح و خارج فقه و اصول را تدریس می کرد و در این راه طلاب زیادی را تربیت نمود. پشتکار وی در تدریس بین طلاب ضرب المثل بود. او مدت ها در مسجد حاج حکیم واقع در خیابان طبرسی امام جماعت بود و هر روز جمع زیادی از بازاریان و طلاب در جماعت شرکت می کردند.

       وی انسان نکته سنجی بود و مسائل درسی را با شیرینی خاص برای شاگردان بیان می کرد. اهتمام فراوانی در رفع نیازهای طلاب و سادات و فقراء داشت. منزلش به روی عموم مردم و به ویژه طلاب علوم دینی باز بود. مورد مشورت بسیاری از بزرگان بود، ولی در مسائل سیاسی دخالت نمی کرد. سید میرزا جواد آقا سرانجام پس از عمری تلاش و فعالیت در راه ترویج اسلام و تربیت طلاب روز سه شنبه اول آذر 1384 ه.ش به دیار باقی شتافت. پیکر پاکش روز بعد، از مسجد حاج حکیم تا حرم مطهر امام رضا(ع) به صورت با شکوهی تشییع و در صحن آزادى حرم مطهر امام رضا(ع) دفن گردید. وی مجموعه کتاب های نفیس خود را وقف کتابخانه مرکزی آستان قدس رضوی نمود.

       اما متأسفانه با این همه زحمــاتی که وی براى حوزه علمـیه کشید و شاگـردان فراوانـى که تحویـل حوزه و جامـعه داده بود، بدون هیچ گونه گـرامیداشت و یادبـودى براى ایشان، بى تفاوت از کـنار این همه زحمات گذشته و قـدر این مرد فاضل و عالم متدین و فاضل مجتـهد را ندانسته و با رحـلت این عالم عامـل و فاضل کـامل گلستان فضائل خـراب و دیـار علم و کـمال کمیاب شد. این چـنین گل خوش بو و این گـونه بلبل خوش خو از گلستان جهان گذشت و دیار فضـل و کمال خـراب تر گردیـد و عن قریب است گـلى از گلستان دیده نشود و آواز بلـبلى در آن به گوش نرسـد. خـداوند ایشان و پدر بزرگـوارشان را با اجـداد طاهرینش محـشور گرداند.